Η γοργόνα και τα εννιά πλοκάμια

Εδώ και μια βδομάδα ταξιδεύω. Αρμενίζω, γεύομαι την επαφή με καινούριους ανθρώπους, αγαπώ περισσότερο τους φίλους, εξερευνώ βυθούς, οι αισθήσεις μου γεμίζουν χρώματα και φωνές, ερωτεύομαι ασύστολα κι ενίοτε εντελώς αθώα.

Εγώ, η κατά τα άλλα ακατάπαυστη, ατρόμητη και δυναμική (μέγας ρέκτης λέμε!) δεν είχα κάνει ποτέ κατάδυση στη ζωή μου. Και γενικώς δεν το κρύβω, είχα μια άρνηση και φοβία για κάθε θαλάσσιο σπορ (για τα χιονιού εξακολουθώ να έχω, καθότι κρυουλιάρα και μου φαίνεται εντελώς σισύφιο το ανεβοκατέβασμα πλαγιών).

Το βάπτισμα του πυρός πήρα αφού με ξεμπρόστιασαν κάτι πιτσιρίκια που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μου σε κάποια παραλία της Σαντορίνης όπου οι φίλοι που με φιλοξενούσαν στο νησί έχουν κιόσκι με θαλάσσια σπορ. Εκεί που καθόμουν αμέριμνη και λιαζόμουν έρχονται οι μικροί διάβολοι με τρελή όρεξη να κάνουν κουλούρες "πολύ πολύ γρήγορα!". "Ελάτε και σεις μαζί μας, θα έχει πάρα πολύ πλάκα!" με παρακάλεσαν. Έτσι δέθηκα και γω κι άρχισα να σέρνομαι, να κοπανάω, να πηδάω στον αέρα, να βουτάω στη θάλασσα και να ουρλιάζω γελώντας. Τελικά το καταφχαριστήθηκα. "Αχ κυρία Go-Go, ήταν τέλεια! Τί καλά που ήρθατε κι εσείς, δεν θα ήταν τόσο ωραίο χωρίς εσάς! Να έρθετε και αύριο μαζί μας" με ευλόγησαν οι μικροί μου βαπτιστές όλο χαρά.

Από κει κι έπειτα τί με ήθελες. Και φτάνουμε στο μεγάλο τόλμημα της κατάδυσης με μπουκάλες. Αφού το σκέφτηκα μερικές μέρες, πήρα τη μεγάλη απόφαση και πήγα. Κι επειδή τη μέρα εκείνη φύσαγε αρκετά, ήμασταν μόνο τρεις οι θαρραλέοι βουτηχτάδες. Καθώς οι δύο ήταν πεπειραμένοι έφυγαν με τον ένα εκπαιδευτή για τη μεγάλη βόλτα κι γω έμεινα με το δεύτερο να μάθω για πρώτη φορά να φυσάω και να ξεφυσάω, πράγμα που μου φαινόταν στην αρχή βουνό - και μπορείτε τώρα να φανταστείτε πως κάνει μια γυναίκα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις.

Σας ενημερώνω βέβαια ότι δεν είμαι η μοναδική που έβαζε το κεφάλι μέσα και το έβγαζε ευθύς αμέσως γιατί τη μία ένιωθα ότι θα ρουφήξω θάλασσα, τη δεύτερη θόλωνε η μάσκα, την τρίτη έμπαινε μια φράντζα μπροστά, την τέταρτη δεν μπορούσα να συγχρονιστώ με τίποτε, την πέμπτη είδα όραμα ότι με ρουφούσε ένας ροφός κ.ο.κ. Ο άνθρωπος ήταν εξαιρετικά ήρεμος (και κούκλος φυσικά, τί νομίζατε; αφού το αποφάσισα, είπα να το ζήσω κινηματογραφικά) και ενώ εγώ ένιωθα σαν υποχόνδρια new age θείτσα εκείνος προσπαθούσε με χαλαρή φωνή να με πείσει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό και θα τα κατάφερνα με ευκολία. Όπερ και εγένετο! Και έτσι άρχισε η μικρή Go-Go να εξερευνεί το μεγαλείο του βυθού με τα χιλιάδες χρώματα και την απόκοσμη πραγματικότητά του πιασμένη χέρι-χέρι με το θεό Ποσειδώνα και να ζει το δικό της μύθο στη Σαντορίνη.

Γιατί αγαπητοί μου, πείτε μου, είναι δυνατόν να σας προσφέρουν με αυτό τον τρόπο την πιο ρομαντική βόλτα της ζωής σας και να μην ερωτευτείτε σαν σχολιαρούδι; Όχι πείτε μου δηλαδή, γιατί στο τέλος εγώ ήμουν που καθόμουν και τον κοιτούσα σαν ροφός. Και του το είπα βέβαια μόλις αναδυθήκαμε με όλη την ανιδιοτελή αφέλεια και χαριτωμενιά που μπορεί να με διακρίνει, κι ενώ εγώ περίμενα εν τέλει ιδιοτελέστατα από τον πυγμαλίωνά μου να μου πει "κι εγώ! πάμε να ζήσουμε στο βυθό γοργόνα μου", εκείνος αρκέστηκε σε ένα γλυκύτατο χαμόγελο.

Ουφ τί να κάνουμε, κάτι ήταν κι αυτό. Θα μπορούσε να δώσει μια στο ρυθμιστή πλευστότητας και να με στείλει στα τάρταρα - "ουστ, μωρή φάλαινα που μου θες κι έρωτες". Αλλά φαντάζομαι θα το έχει ακούσει τόσες φορές, είναι σχεδόν νομοτελειακό να πέφτει κάθε παρθενοβουτηχτούλα στα δίχτυα του, είμαι σίγουρη. Βρε τί έπαθα η έρμη στα γεράματα...

Πάντως, την επόμενη φορά (γιατί θα υπάρξει, σας βεβαιώ) δε θα ψαρώσω τόσο εύκολα και δε θα αφήσω κανέναν να πιάσει το μουλιασμένο μου χέρι, εκτός από το Μπάμπη το χταπόδι. Είμαστε για τέτοιες εκρήξεις αδρεναλίνης τώρα στα 15 μέτρα βάθος;



Υ.Γ.: Ευχαριστούμε τη Μαρουλογοργόνα για την παραχώρηση της φωτό.

Read more...

Κρυμμένος

– Ημέρα 1η
Από το προηγούμενο βράδυ είχε την εντύπωση το πρωί θα τον ξυπνούσε το χτύπημα του τηλεφώνου. Ή κάποιο επίμονο χτύπημα στην πόρτα. Ή, χειρότερα, το σπασαρχίδικο κουδούνισμα απ’ το θυροτηλέφωνο. Τίποτε απ’ αυτά δεν συνέβη, και αισθάνθηκε την απειλή μεγαλύτερη. Πήγε στο μπάνιο, κατούρησε. Ευτυχώς το καζανάκι ήταν χαλασμένο, ειδάλλως ο καταρράχτης νερού, Νιαγάρας και βάλε, θα πρόδιδε τη θέση του. Χειρότερα: θα πρόδιδε την ύπαρξή του την ίδια. Ανοιξε ελάχιστα τη βρύση του μπάνιου, να τρέξει ίσα ίσα ένα λεπτό κορδόνι νερού, για να γεμίσει τον κουβά. Τον άδειασε αθόρυβα στη λεκάνη. Δεν έφτιαξε καφέ. Δεν άναψε τσιγάρο. Εκατσε στον καναπέ και προσπαθούσε να μην αναπνέει. Ανησυχούσε για τα σανίδια που έτριζαν υπό το βάρος των ποδιών του. Ανησυχούσε για την ησυχία που επικρατούσε στο διαμέρισμα. Για τους δυσδιάκριτους θορύβους, έξω απ’ το κλειστό, παρά τον καύσωνα, παράθυρο. Ίδρωνε ακατάπαυστα. Άραγε ο ιδρώτας κάνει θόρυβο; Ήπιε λίγο γάλα, με μικρές φοβισμένες γουλιές, καθισμένος άκρη-άκρη στον καναπέ, αλύγιστος, άκαμπτος. Στις μύτες των ποδιών, πήγε για χέσιμο. Ιδρωσε απ’ την υπερπροσπάθεια να μην κλάσει, φοβούμενος ότι η παραμικρή κλανιά θα πρόδιδε τη θέση του στους απέξω, αυτούς που ενδεχομένως παραμόνευαν έξω απ’ την πόρτα του. Αυτούς που ενδεχομένως από στιγμή σε στιγμή θα χτυπούσαν το κουδούνι. Ή, χειρότερα, με πολιορκητικό αιγόκερω, θα έσπαγαν την πόρτα, ένστολοι, ένοπλοι εφοδεύοντες και θα τον έβρισκαν αφοδεύοντα στο μπάνιο με το χαλασμένο καζανάκι.
Εντέλει την πρώτη ημέρα δεν συνέβη τίποτε. Μόνο κάποια στιγμή, αργά το μεσημέρι, με χίλιες προφυλάξεις, άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος, βγήκε έξω, τριπλοκλείδωσε, κατέβηκε έναν όροφο με τα πόδια, κάλεσε το ασανσέρ, βγήκε απ’ το ασανσέρ στο πρώτο όροφο, κατέβηκε στο ισόγειο με τα πόδια, και στη συνέχεια πήγε στη δουλειά. Ποτέ του δεν περίμενε ότι η μισθωτή εργασία θα φάνταζε τόσο απελευθερωτική.

– Ημέρα 2η
Τη δεύτερη ημέρα τον ξύπνησε το τηλέφωνο. Το άφησε να χτυπάει. Ντύθηκε βιαστικά και βγήκε να κρυφτεί μέσα στο πλήθος.

– Ημέρες 3η και 4η
Η τρίτη και η τέταρτη ημέρα ήταν σαββατοκύριακο. Ένιωσε ασφαλής. Ακόμη και οι διώκτες του βρίσκονταν σε κάποια παραλία της Χαλκιδικής. Αυτός αφέθηκε να λιώσει στα τσιμέντα.

– Ημέρα 5η
Ησυχία. Περνώντας έξω από μια ένα κατάστημα εσωρούχων, χαμογέλασε στην κούκλα της βιτρίνας, κι αυτή ανταποδίδοντας το χαιρετισμό ξεκούμπωσε το σουτιέν της. Συχνά-πυκνά κοιτούσε πάνω απ’ το ώμο του, να δει μήπως το παρακολουθούσε κανείς. Βρήκε καταφύγιο στη δουλειά, αρκετές ώρες νωρίτερα απ’ την έναρξη της βάρδιας. Κατάντια. Έκατσε κι έγραψε, αγχωμένα, βιαστικά, με πολλά ορθογραφικά λάθη, τα συμβάντα των πέντε πρώτων ημερών.

– Ημέρα 6η
Άυπνος με το πρώτο φως του ήλιου, μην αντέχοντας άλλο τη σιωπηλή αναμονή μέσα στους τέσσερις τοίχους, μπήκε στο λεωφορείο για το πιο απομακρυσμένο νοσοκομείο. Πέρασε το υπόλοιπο της ημέρας στην αίθουσα αναμονής των εξωτερικών ιατρείων. Όταν ήρθε η σειρά του για τα νευρολογικά περιστατικά, την έκανε κατσίκα.

– Ημέρα 7η
Ξύπνησε στο κρεβάτι του με φριχτό χανγκόβερ. Το μαξιλάρι ήταν γεμάτο στάμπες απ’ τα σάλια του, που τρέχανε όλη νύχτα. Τόλμησε να φτιάξει καφέ, όσο πιο σιωπηλά μπορούσε βέβαια, και τον ήπιε με μικρές, βιαστικές γουλιές. Όταν ξάφνου κάποιος χτύπησε το κουδούνι της πόρτας, κόντεψε να πνιγεί. Σταμάτησε να αναπνέει, τα μηνίγγια του χτυπούσαν μανιασμένα. Ευχήθηκε να μπορούσε να μικρύνει, να γίνει απειροελάχιστος, να μην τον πιάνει ανθρώπου μάτι. Ακουσε βήματα έξω απ’ την πόρτα να απομακρύνονται, να κατεβαίνουν τις σκάλες. Εμεινε πολύ ώρα ακόμη ακίνητος. Σύντομα, παρά τον καύσωνα, άρχισε να τρέμει. Φοβήθηκε μήπως το ρίγος του κάνει θόρυβο και τον εντοπίσουν έτσι. Είχε δεν είχε μια ώρα ξύπνιος και απ’ την υπερένταση ένιωθε κουρέλι. Νύσταξε. Πήγε στο κρεβάτι, κοιμήθηκε κατευθείαν, αγνοώντας το τηλέφωνο που χτυπούσε ασταμάτητα. Αργά το μεσημέρι, ξύπνησε, ντύθηκε όπως-όπως και ετοιμάστηκε να βγει έξω. Κοίταξε απ’ το ματάκι της πόρτας και του φάνηκε πως είδε δύο σκιές στον τοίχο της εισόδου να παραμονεύουν. Πέρασε πέντε λεπτά κοιτώντας απ’ το ματάκι της πόρτας για να σιγουρευτεί ότι οι φιγούρες που παραμόνευαν ήταν υπερβολικά ασάλευτες για να είναι ανθρώπινες. Πήρε βαθιά ανάσα, ευχήθηκε να πρόκειται όντως για παιχνιδίσματα του φωτός και όχι για τους διώκτες του και ξεκλείδωσε την πόρτα. Κανείς δεν ήτανε απέξω. Βγήκε στο δρόμο, μπήκε στο πρώτο λεωφορείο που πέρασε απ’ τη στάση, έκατσε δίπλα σε μια ξανθιά ημίγυμνη γκόμενα. Νύσταζε πάλι. Εγειρε το κεφάλι του στον ώμο της ξανθιάς και κοιμήθηκε βαθιά.

Read more...

Προύνο και μεθώ

Το Everything you know is wrong, το ιστολόγιο των μεγάλων δημοσιογραφικών αποκαλύψεων, την ώρα που όλοι ασχολούνται με τα κινητά και τις συνομιλίες των μαφιόζων φυλακισμένων, φέρνει στο φως αυτό που πίνουν και δεν μας δίνουν στις φυλακές ανά τον κόσμο.

Πιες-πιες της ταραχής το κρασί

Βαρυσήμαντος αποκαλυπτική παρέμβασις
του Πάνου Πιωμένου-Χικχεκχωκοκάκη
σαβουροπότη Εμ Τι (περίμενες;)

Προσφάτως ερωτηθείς από νεαρόν γιατρουδάκον σε δημόσιον νοσοκομείον της χώρας, εάν έχω την συνήθειαν να πίνω, η απάντησις μου ήτο «όχι ιδιαιτέρως». Ο ψαράς ιατρός, επιμένων, εζήτησε διευκρινίσεις, «δηλαδή πόσα ποτά την εβδομάδα;». Του απήντησα με έναν βαθύ αναστεναγμό, ότι πλέον -καθότι χρόνια κατάποσης διαφόρων υγρών, ρωσικής κατά βάσιν προελεύσεως, ενίοτε δε φιλανδικής, έχουν παίξει μποξ με την στομαχικήν μου ευαισθησίαν- δεν δύναμαι να ηπιώ άλλο τι, πέρα από κάποιες ποσότητες περιστασιακής μπίρας. Ο ιατρός, απωλέσας την όχι και τόσο ιωβείον, ως κατέστη αυτομάτως ηλίου φαεινότερον, υπομονήν του, με ηγράπωσε από τον γιακά και μου έβαλε ένα περίστροφο στον γκώλο: Λέγε βρε παλιόχοντρε πόσες μπίρες πίνεις την βδομάδα!
Κατόπιν προσεχτικών, πλην όμως ταχυτάτων υπολογισμών, διότι ο νεαρός γιατρουδάκος είχε ήδη απασφαλίσει τον περίστροφον και ήτο έτοιμος να γεμίσει μολύβι την κωλοχαραδρα μου, απεφάνθην: «Μετά φόβου θεού, πίστεως και αγάπης, κυριε ιατρέ μου δηλώνω ότι πίνω περίπου τρία τέσσερα λίτρα μπίρας σε κάθε μου έξοδο, όμως οι έξοδοι μου περιορίζονται στον φτωχό αριθμό δύο (2, two, dos, ντούε, τσβάι, πολιτσάι, όχι τσάι δεν πίνω, ευχαριστώ, μου προκαλεί υπνηλία, ξυνίλες και εξανθήματα εις τα κωλομάγουλα). Οπερ σημαίνει κύριε ιατρε μου ότι πίνω έξι με οκτώ λίτρα μπίρας, κατά προτίμηση ξανθιάς, αλλά δεν λέω όχι ούτε στις μαύρες, ούτε στις κόκκινες, γνωστός σαβουροπότης απαξαπανέκαθεν…»
Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω ετούτη τη λιτή φράση -η λιτότης άλλωστε και η λακωνικότης με διακρίνουν κυρίως και κατεξοχήν και καταπόλην και κατάκολον- και μανιασμένος ο γιατρουδάκος, επιστήμων απ’ τους κορυφαίους της γενιάς του, με εχτύπησεν εις τον κρόταφον με την λαβήν του περιστρόφου «τομάρι, σκουλήκι, αλκοολικέ!». Ε όχι και αλκοολικός βρε γιατρε μου, τόλμησα να αντιμιλήσω, αλλά νομίζω πως παρατράβηξε ετούτη η εισαγωγή εις το αποκαλυπτικό ετούτο αρθρο που ο αγαπητός εκδότης και νταβατζής μου ΠάνωςΚ με ανέθεσε να γράψω. Η Αποκάλυψις λοιπόν ετούτου του κειμένου, και όχι του Ιωάννη, όχι του Σκορδοπούτσογλου, αλλά ούτε και του Ευαγγελιστή, αγαπητοί αναγνώστες, συνίσταται και ακούει εις μίαν λέξιν και όνομαν, το οποίον είναι και δεν σας κρατώ άλλο σε αγωνία, παρακάλώ να αρχίσουν να βαράνε τα ντραμς, με το ένα, με το δύο, με το.. δυόμισι, με το δύο κι εβδομήντα πέντε, σας έσκασα ε; Λοιπόν: το ποτό των φυλακών είναι το προύνο, ουχί Μπρούνο, ουδεμία σχέση με την αμφιλεγόμενη ταινία με πρωταγωνιστή τον Μπόρατ Κοέν, αλλά βαθυστόχαστες αναλύσεις επ’ αυτού να πάτε να διαβάσετε αλλού.
Το προύνο λοιπόν υπομονετικέ αναγνώστη λέγεται και «κρασί της φυλακής». Είναι εύκολο να φτιαχτεί και μέσα στη φυλακή, διότι τα συστατικά του είναι απλά: μήλα, πορτοκάλια, μια κονσέρβα κοκτέηλ φρούτων, κέτσαπ, παγάκια, ζάχαρη, ψωμί, μια πλαστική σακούλα ή κάποιο πολυμπάγκ, καυτό τρεχούμενο νερό, μια πετσέτα ή κάλτσα. Αναλυτικά η περιγραφή για να φτιάξετε προύνο εδώ πέρα ή εδώ πέρα, ή αμα θέτε ορίστε και η πρώτη-πρώτη συνταγή για προύνο όπως καταγράφηκε σε ποιητική μορφή από έναν θανατοποινίτη του ΣανΚουεντίνο.
Αγαπητέ δύστυχε αναγνώστη που έφτασες μέχρι εδώ πέρα, κλείνοντας ετούτο το άρθρο ήθελον να επισημάνω αφενός ότι η γεύση ετούτου του DIY κρασιού φημολογείται πως είναι εμετική και αφετέρου ότι το προύνο δύναται -και στις πλείστες των περιπτώσεων αυτό συμβαίνει- να αποδειχθεί βλαβερόν διά την σωματική υγείαν του πότη. Δια τον λόγο αυτόν καλό είναι να μην το δοκιμάσετε στο σπίτι. Αντιθέτως στη φυλακή απολαύστε το ελεύθερα και κατά βούλησιν.

Read more...

Αντίο

Πριν από λίγο μου τηλεφώνησε η μάνα μου για να μου πει συντετριμμένη ότι πέθανε ο Μηνάς.
Εκείνος ο ψηλός, ο ωραίος άνθρωπος με το ατίθασο μουστάκι και τα ξεχτένιστα μαλλιά.
Ο αρχιτέκτονας.
Ο Ιδεαλιστής με τα γελαστά μάτια.
Με τα κιτρινισμένα δάχτυλα απ’ τα στριφτά τσιγάρα, με το ξεφτισμένο τζιν, με τα παλιά παπούτσια.
Και με την ολόφρεσκη, την τεράστια καρδιά που όλους τους χωρούσε. Πόσες και πόσες ψυχές δεν σημάδεψες, Μηνά!
Υπόδειγμα αριστερού, υπόδειγμα αγωνιστή, υπόδειγμα ανθρώπου.
Καλό δρόμο. Είμαι σίγουρη ότι κι εκεί που βρίσκεσαι τώρα με ψηλά το κεφάλι περπατάς.

Read more...

Αφιέρωμα στη σύγχρονη κατοικία - του συντάχτη μας Πάνου Μασών Δε Κουραδόν

Μια απ' εκφράσεις που φοριούνται πολύ εσχάτως ως βαθυστόχαστο ταγάρι προχειρης σοφίας είναι ότι η αρχιτεκτονική θα σώσει τον κόσμο. Καθώς όμως -κι αυτή- η σωτηρία μοιάζει να κολλάει στη γραφειοκρατία, για να συνδράμουμε στο θεάρεστο έργο της κυρίας Αρχιτεκτονικής, προτείνουμε τρία σημεία εκκίνησης, τυχαία διαλεγμενα καθώς σκάλιζα κάτι φωτογραφίες του Reuters:

Παλαιστίνη

Κίνα

Ναϊρόμπι

ΥΓ. Οταν ήμουν μικρός ήθελα να δουλεύω στην Αυριανή της δεκαετίας του '80, αλλά δεν πρόλαβα. Τον ανάλογο λαϊκισμό σε συνδυασμό με ασχετοσύνη (σε ό,τι αφορά την αρχιτεκτονική και τις δυνατότητές της) έβγαλα μόλις σε αυτό το ποστ.

Read more...

Ο κεφτές γαρ εγγύς*

Θες να μάθεις περί τίνος πρόκειται; Κλικ!

* τo copyright του κεφτέ
εννοείται ότι ανήκει στον τρισμέγιστο Funel.

Read more...

Νους ασθενής εν σώματι στρουμπουλώ

Αυτός που εμπνεύστηκε το chess boxing, μπορεί να ήθελε να αναδείξει την απόλυτη σωματική και πνευματική αρμονία, ωστόσο σίγουρα η ιδέα του μόνο αρρωστημένη μπορεί να χαρακτηριστεί.



Οσοι αγωνιάτε για την έκβαση της αναμέτρησης, μπορείτε να παρακολουθήσετε το δεύτερο και τελευταίο μέρος εδώ.

Read more...

Crash test: Κεραυνός vs Έρωτας

Του Πάνου Αστροπελέκη

Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, λέει το άζμα του γνωστού αηδού Μανταρίνογλου με το συγκρότημά του, τους Fuckμέ.

Λογικά λοιπόν, ο έρωτας μπορεί να hurts, αλλά σίγουρα δεν σκοτώνει. Αντίθετα ο κεραυνός μπορεί και να σε αφήσει στον τόπο. Αρα η αγάπη δυναμώνει, ο κεραυνός σε αποτελειώνει. Αυτός είναι ο κανόνας και εξαιρέσεις σε αυτόν δεν χωράνε.
Ωστόσο, είναι αυτή η βαλίτσα εδώ; Is that the case here?
Ας μιλήσουμε λίγο για τον Ρόι, τον παλιόφιλο Ρόι Σάλιβαν, τον έφιππο δασοφύλακα στο Shenandoah National Park επί 36 συναπτά έτη, ξεκινώντας απ΄ το 1940. Ο Ρόι, σε πρόσφατη έρευνα του ονλάιν περιοδικού Cracked, κατατάχθηκε εις την τρίτη θέση των πλέον κακότυχων ανθρώπων στην ιστορία!
Ο λόγος; Επτάκις εχτυπήθη από κεραυνό στη διάρκεια της ζωής του! Κι επέζησε και τις επτά φορές, με μοναδικές απώλειες δύο αγαπημένα του Στέτσον καπέλα!

1942: Ο Σάλιβαν βρίσκεται σε ένα παρατηρητήριο. Ο κεραυνός τον βλέπει να στέκεται αμέριμνος και πέφτει απάνω του με μανία. Ο Ρόι δεν μασάει μία. Απώλεια: Ένα νύχι στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του.
1969: Ο Ρόι Σάλιβαν οδηγεί το φορτηγάκι του κάπου σε έναν ορεινό δρόμο. Ο κεραυνός τον βλέπει, θυμάται τότε, πριν από 17 χρόνια, που παρανυχίδα τον άφησε στον τόπο, και του την πέφτει. Απώλεια: Οι ασθήσεις του (προσωρινά) και τα φρύδια του.
1970: Ο Ρόι αράζει, άρα ζει, παρά τα κεραυνοχτυπήματα της μοίρας, στην αυλή του σπιτιού του. Ο παλιοκεραυνός, μνησίκακος ων, του καίει τον αριστερό ώμο. Απώλεια: Το 1970 ήταν μια χρονιά με μεγάλες απώλειες στο χώρο της ροκ μουσικής: Τζίμι Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν... ουπς, σόρι, αυτό είναι από άλλο άρθρο.
1972: Ο κεραυνός τα ΄χει πάρει στην κράνα και σημαδεύει το κρανίο του Ρόι, παρότι ο τελευταίος βρίσκεται σε στεγασμένο χώρο, με αποτέλεσμα να πάρουν φωτιά τα μαλλιά του. Απώλεια: Ο μπαρμπά-Γιάννης κανατάς χάνει μία απ’ τις κανάτες του, καθότι ο Σάλιβαν αποφασίζει να έχει πάντα μαζί του μία κανάτα γεμάτη νερό.
1973: Και πάλι ο Σάλιβαν βρίσκεται στο αυτοκίνητό του, και πάλι τρώει τον κεραυνό κατακέφαλα. Μετατρέπεται μάλιστα σε ανθρώπινη οβίδα και εκτοξεύεται αρκετά μέτρα μακριά απ’ το αμάξι του. Απώλεια: Το αμάξι του Σάλιβαν. Το οποίο πήρε φωτιά.
1974: Ο Σάλιβαν κάνει κάμπιγκ (μα κι αυτός, ουδεμία προφύλαξη;). Βλέπει ένα σύννεφο, καταλαβαίνει τι πρόκεται να συμβεί και το βάζει στα πόδια. Το σύννεφο τον καταδιώκει. Ο κεραυνός τον βρίσκει στον αστράγαλο. Απώλεια: Ο κεραυνός έχει χάσει πια την αυτοπεποίθησή του.
1977: Ο Ρόι Σάλιβαν -δεν γαμεί που δεν γαμεί- έχει πάει για ψάρεμα. Ο κεραυνός τον βρίσκει απροετοίμαστο, ωστόσο και πάλι αποτυχαίνει. Ο Σάλιβαν τη γλιτώνει με εγκαύματα στο στήθος και στην κοιλιά. Απώλεια: Κάμποσες τρίχες απ’ το στήθος και την κοιλιά του Ρόι, ο δε κεραυνός, έχοντας απολέσει την υπομονή αλλά και την αξιοπρέπειά του, καταφεύγει στον Ερωτα και ζητά τη βοήθειά του.
1983: Ο Ρόι Σάλιβαν στα 71 του αφήνει την τελευταία του πνοή, αφού αυτοπυροβολήθηκε με καραμπίνα. Οι φήμες λένε πως οδηγήθηκε στην αυτοκτονία λόγω ερωτικής απογοήτευσης.

Οι πιθανότητες να σε χτυπήσει κεραυνός μία φορά στη διάρκεια της 80ετούς ζωής σου, φίλε αναγνώστη, είναι περίπου μία στις τρεις χιλιάδες. Οι πιθανότητες να σε χτυπήσει δύο φορές κεραυνός και πάλι μέσα σε μια 80ετία είναι μία στα εννιά εκατομμύρια. Επτά φορές; 2.187.000.000.000.000.000.000.000!
Η ιστορία, φίλε αναγνώστη, που ενδεχομένως έχει μείνει στήλη άλατος απ’ αυτά που διαβάζεις, σαφώς μπάζει από παντού. Σαφώς είναι πολύ πιθανόν να πρόκειται για υπερβολές, ή και για κάποιον αστικό μύθο. Και σίγουρα διατυπώνονται λογικές ενστάσεις. (άλλες πηγές: 1, 2, 3, 4, 5, 6)
Αλλά ποιος νοιάζεται; Όλα αυτά ήταν μια καλή αφορμή για να ποστάρω αυτήν την τραγουδάρα, η οποία μου θυμίζει μίνι βανδαλισμούς στις καταλήψεις του 1991:

Read more...

Αλληλεγγύη στους μετανάστες-Σκατά στον Φύρερ

Πηγή: Εθνικό μουσείο ιστορίας της μετανάστευσης http://www.histoire-immigration.fr/

Read more...